Enigszins verbaasd heb ik in het AD (via internet) twee artikelen gelezen met betrekking tot de oproep naar Nederlandse ondernemers en de respons op de oproep.

In 2003 ben ik permanent naar dit land verhuisd om een ‘nieuw leven’ op te bouwen in Frankrijk tussen Fransen, dacht ik… Maar al snel kwam ik tot de ontdekking dat er aardig wat Nederlanders in de omgeving woonden of er een vakantiehuis hadden. Eerlijk is eerlijk, dit betreurde ik een beetje, ik was niet geëmigreerd om tussen landgenoten te wonen.
Maar goed, in 2003 kon ik nog door een supermarkt lopen zonder bij elk bezoek geconfronteerd te worden met mijn eigen taal tussen de schappen en waren de cassières nog vriendelijk.
Anno 2008 kom ik er niet meer onderuit. Elke supermarktbezoekje gaat gepaard met blèrende Nederlanders (wat is toch de reden dat Nederlanders vaak overal bovenuit te willen schreeuwen?) en de cassières zijn een stuk onvriendelijker geworden naar de Nederlander toe.
Mijn franse buurman verteld ietwat verongelukt dat hij ‘gisteren’ op de parkeerplaats van de supermarkt aan vier zijden ingesloten was tussen ‘plaques jaunes’. Hij voelt zich zo langzaamaan een buitenstaander in zijn eigen geboortegebied.
De sfeer veranderd maar wij Nederlanders blijven maar komen en voelen ons welkom, zeker na zo’n prachtig artikel in het AD. ‘Wij zijn gewenst’ roept het artikel.
Net als de eerste generatie Turken en Marokkanen in Nederland zo vreselijk gewenst waren…

De huizen worden opgekocht door buitenlanders, veelal Nederlanders. Velen nemen een aannemer of meerdere in de hand, het liefst een Nederlands aannemer want dat praat makkelijker, en laten hun franse ‘bouwval’ verbouwen tot een heerlijk huis. De franse dorpsgenoot kijkt zijn ogen uit en denkt dat we rijk zijn.
Na een paar jaar heeft de Nederlander het hier wel weer gezien. Het is toch een stuk minder zonnig dan ze dachten, elke vakantie regent het, de winters duren wel erg lang… Vervolgens wordt het verbouwde huis weer verkocht aan buitenlanders want de Fransen zelf kunnen de huizen in hun streek niet meer betalen.
Een belangrijk punt dat de sfeer tussen Fransen en buitenlanders niet ten goede komt.

In 2004 ben ik een eigen bedrijf gestart in Frankrijk. Bij de Chambre werd het me direct afgeraden me als zelfstandige te vestigen, volgens de medewerker ‘was het duur’ zelfstandige te zijn. Toen begreep ik niet wat hij daarmee bedoelde en negeerde zijn adviezen, ik moest geld verdienen om te eten, ik was geen rijke Nederlander zoals vele franse dorpsgenoten dachten.
Ja, zelfstandige zijn is duur. 42% Van mijn netto-inkomen lever ik in aan Sociale Lasten. Daarnaast betaal ik mijn inkomstenbelasting, de verplichte bedrijfsverzekeringen, de verplichte boekhouder en hier en daar nog wat bedragen aan handige (lees verplichte) instellingen. Bovendien is het uurloon in dit gebied niet hoog, het is nog steeds een arme streek.
Ziek worden is vrijwel onmogelijk want met 17 euro per dag uitbetaald door de Caisse Maladie ben je snel uitgegeten. Uiteraard kun je daarvoor zelf een aanvullende verzekering afsluiten maar het is niet echt de bedoeling dat je daar ook aanspraak op maakt want dan word je daar zonder pardon weer uitgegooid. Daartegen kun je helaas niets doen, het is ‘leur loi’.

Na 5 jaar in Frankrijk en gedeeltelijk als zelfstandige, na voldoende etentjes bij franse buren, veel bezoekjes aan de roddeltafels van dorpsgenoten, vind ik de oproep in het AD zeer misleidend.
Mijn ervaring met de Fransen in deze streek, omgeving Morvan, is dat ze vriendelijk, geduldig en behulpzaam zijn, ze laten je nooit in de kou laten staan, ze doen alles wat in hun vermogen ligt om je te helpen. Maar hoe vaak ze je ook uitnodigen aan hun tafel en hoe vaak ze ook bij je langskomen voor dat aperitiefje tegen 7 uur ’s avonds, ze blijven hun eigen bevolking trouw.
De burgermeester van mijn dorp en de beheerster van het plaatselijke La Poste hebben zich ingezet ter promotie van mijn bedrijf. Er is zelfs een expo georganiseerd. De telefoon stond roodgloeiend maar helaas waren het alleen maar telefoontjes van Nederlanders.
Niet ver van het dorp waar ik woon, is een Italiaans restaurant. De eigenaar klaagt dat er alleen maar buitenlanders in zijn restaurant komen. Ja, ik weet het, die roddeltafel in het dorp verteld me genoeg, de Fransen in de omgeving gaan niet eten bij een Italiaan!

In hoeverre is er begeleiding voor al die Nederlanders die opgeroepen worden naar Frankrijk te komen en een bedrijf te starten? In die 5 jaar dat ik mijn mannetje probeer te staan, is het knokken door de papierwinkels, breken door de botte, onbehulpzame, niet tegemoet komende muur van bureaucratie, blijvend zoeken in een doolhof van regelgeving waarvan de fransen zelf ook zeggen dat het een onbegrijpelijke chaos is. Enerzijds stelt de franse overheid van alles ‘obligatoire’, anderzijds is er duidelijk de mentaliteit ‘zoek het allemaal zelf maar uit zolang je maar betaald’.

De franse jongeren trekken weg uit het gebied, er is vergrijzing, er zijn geen mensen om de bedrijven over te nemen. Ik vraag me werkelijk af wat de doelstelling van de oproep naar Nederlanders is om franse bedrijven over te nemen.
Het creëren van een nederlandse kolonie? Nederlandse bedrijven met nederlandse bezoekers?
Als dat het doel niet is, wie is dan de klant van de nederlandse ondernemer? Zouden de jongeren in dit gebied plotseling blijven omdat er een nederlandse markt is? Of vluchten ze net als ik weg uit hun (Utrechtse) multiculturele samenleving waar de sfeer ronduit onprettig en onveilig was.
Een nederlandse kennis wilde in een dorp in de Morvan een internetcafé openen, hij had al een pand gekocht. Toen dit bekend werd onder de franse bevolking, werd zijn pandje vroegtijdig verbouwd. Zitten de fransen nu werkelijk op ons te wachten?
Is er geen manier om de franse jongeren de stimuleren hier te blijven i.p.v. Nederlanders aan te trekken?

Ik wens alle toekomstige nederlandse bakkers en slagers, eigenaren van wasserettes, garagehouders etc. veel succes. (en een groot portie stressbestendigheid, doorzettingsvermogen, vechtlust en een dikke portemonnee want die mag je vanaf dag 1 zelfstandig ondernemerschap direct opentrekken).
Vergeet dat genieten met dat rode wijntje uitkijkend over een groen heuvellandschap. De Franse cultuur is ‘leven om te werken’ en niet andersom. Er is niets mis met deze mentaliteit maar dan moet je wel vinden dat het beheren van een wasserette met nederlandse klanten de leukste baan van de wereld is.

Kijk ook eens op het Frankrijkforum waar een draadje over dit onderwerp loopt en op de site van Bavelaar waar ons aller voorzitter als headhunter een wervend verhaal houdt.

Een interessant stuk met herkenbare zaken waar ik het ten dele volledig mee eens ben. Laat ik een poging wagen er op te reageren.

Ik durf het wel aan dat als in het AD een dergelijke oproep had gestaan voor welke andere streek dan ook in Frankrijk er ook een hoop geinteresseerden zouden zijn geweest. Voor een deel zal dat bestaan uit mensen die echt van plan zijn om daadwerkelijk te verkassen. Maar voor een groot deel waarschijnlijk ook van mensen die het gewoon zat zijn in Nederland en iedere mogelijkheid aangrijpen om te zien of dat niks voor hun is. Voor alle duidelijkheid, ik ga hier geen discussie starten over de geneugten of de ellende van de mulitculti-samenleving die Nederland is geworden. Ik heb daar zeker wel een mening over maar die is hier niet relevant.
Wat ik jammer vind is dat er hier, maar ook in het AD en op het Frankrijkforum niet of nauwelijks wordt gereageerd door Nederlanders die er wél in zijn geslaagd om een bedrijf op te bouwen, wat voor bedrijf dan ook. Ik zal zeker niet ontkennen dat er op dat gebied de nodige teleurstellingen zijn geweest en nog zullen volgen, maar het is echt niet alleen kommer en kwel.
En voor wat betreft het optreden van een deel van de Nederlanders in het buitenland, dat is inderdaad zeer bedroevend en wekt behoorlijk wat plaatsvervangende schaamte bij mij op. En wil je je ergens vestigen waar nog geen of bijna geen Nederlanders te vinden zijn.....Groenland of Antarctica zijn dan zo ongeveer je enige opties.
Het opkopen van huizen door buitenlanders daar kun je ook alle kanten mee op. Aan de ene kant jammer voor de bewoners zélf die de middelen niet hebben om die huizen te kopen. Maar vergeet niet dat in eerste instantie de prijs wordt bepaald door de franse eigenaar die het in de verkoop gooit. Daarnaast heb ik de indruk dat het hopeloos ouderwetse franse bankwezen nou ook niet bepaald scheutig is met hypotheken voor Fransen zélf. Als ze daar iets meer in zouden investeren zul je zien dat ook bewoners van de streek gaan investeren.
Het nemen van een nederlandse aannemer 'lekker makkelijk'? Misschien wel, maar het wel frappant dat mij die aannemer nota bene werd aangeprezen door een paar franse dorpsbewoners, toeval? Overigens heb ik door die aannemer ook contacten met franse bedrijfjes die hun werk prima doen hoor.
Ik heb zelf geen bedrijf in de Morvan en wil dat ook niet. Ik wil er over een aantal jaren lekker gaan wonen en genieten, meer niet.

Ik sluit me graag aan bij het verhaal van Meneer/Mevrouw Lenoir. Sinds 2000 wonend in de streek heb ik het ook zien veranderen. Hoera als het september is en we weer verlost zijn van de onopgevoede schreeuwende, rennende kinderen in de supermarkten. En van de ouders maar niet te spreken. Want hun kinderen tot de orde roepen komt niet in un brein op!

Helemaal mee eens!

1: in ieder land buiten nederland ,zijn en blijven wij gasten,zelf een jaar in australie gewoond en gewerkt ,mmaar bleef die nederlandse

1 :in elk anderland blijven wij een gast,zelf heb ik een jaar in australie gewoond en gewerkt,maar bleef die nederlandse
2: ik vraag mij af als wij in nederland moeten kiezen voor een aannemer tussen iemand van turkse komaf en iemand van nederlandse orgine,wie kiezen wij dan voor de klus ???
3:Al die schreeuwende kindertjes tja ,wie heeft ze opgevoed,de nederlandse kindertjes die permanent in frankrijk wonen kunnen er ook wat van,daar zijn wij niet van verlost in september
4 : Zou voor U misschien een betere verdieping geholpen hebben over het leven en werken in een ander land ?
Bedenk goed :wij allen blijven gastarbeider hoor,leer daar maar mee omgaan Integreren is niet zo makkelijk .wel leuk
5 :zijn de nederlanders een belemmering dan antartica ,malawi er zijn nog meer plekken

Ja...wat moeten we nu met zo'n klaagverhaal? Zelf woon ik hier permanent maar heb geen bedrijf. Desondanks loop ik natuurlijk tegen de bureaucratie op voor allerhande zaken, maar ik doe daar niet moeilijk over. De ambtenaren wekken hier de indruk dat ze er beslist niet voor jou zitten. Wat dat betreft doen ze niet onder voor bv. de Duitsers en de Oostenrijkers die berucht zijn om hun "Beamtentum"
Verder kan ik beamen dat er in ons dorp niks mis is met de Fransen. Vriendelijk, behulpzaam enz. Alles staat echter met je eigen opstelling naar hun toe. Daartoe moet je nog al eens ingesleten typische Nederlandse gewoontes radicaal overboord zetten. Bedenk dat je altijd een gast bent in hun land.
En voor wat betreft de huizenmarkt ben ik het met Gompie eens: het zijn de Fransen die de vraagprijs bepalen (natuurlijk hevig in het oor gefluisterd door alle buitenlanders in de makelaarsbranche). Verder constateer ik een contradictie in de stelling dat de jeugd uit de Morvan wegtrekt omdat er geen werk is en de vaststelling dat ze hier geen huizen kunnen kopen omdat ze zo duur zijn. OF je trekt weg OF je koopt een huis. In mijn dorp is pas een jong stelletje komen wonen die gewoon een huis gekocht hebben en hier ook beiden werk hebben. Het kan dus wel!!!