Enigszins verbaasd heb ik in het AD (via internet) twee artikelen gelezen met betrekking tot de oproep naar Nederlandse ondernemers en de respons op de oproep.

In 2003 ben ik permanent naar dit land verhuisd om een ‘nieuw leven’ op te bouwen in Frankrijk tussen Fransen, dacht ik… Maar al snel kwam ik tot de ontdekking dat er aardig wat Nederlanders in de omgeving woonden of er een vakantiehuis hadden. Eerlijk is eerlijk, dit betreurde ik een beetje, ik was niet geëmigreerd om tussen landgenoten te wonen.
Maar goed, in 2003 kon ik nog door een supermarkt lopen zonder bij elk bezoek geconfronteerd te worden met mijn eigen taal tussen de schappen en waren de cassières nog vriendelijk.
Anno 2008 kom ik er niet meer onderuit. Elke supermarktbezoekje gaat gepaard met blèrende Nederlanders (wat is toch de reden dat Nederlanders vaak overal bovenuit te willen schreeuwen?) en de cassières zijn een stuk onvriendelijker geworden naar de Nederlander toe.
Mijn franse buurman verteld ietwat verongelukt dat hij ‘gisteren’ op de parkeerplaats van de supermarkt aan vier zijden ingesloten was tussen ‘plaques jaunes’. Hij voelt zich zo langzaamaan een buitenstaander in zijn eigen geboortegebied.
De sfeer veranderd maar wij Nederlanders blijven maar komen en voelen ons welkom, zeker na zo’n prachtig artikel in het AD. ‘Wij zijn gewenst’ roept het artikel.
Net als de eerste generatie Turken en Marokkanen in Nederland zo vreselijk gewenst waren…

De huizen worden opgekocht door buitenlanders, veelal Nederlanders. Velen nemen een aannemer of meerdere in de hand, het liefst een Nederlands aannemer want dat praat makkelijker, en laten hun franse ‘bouwval’ verbouwen tot een heerlijk huis. De franse dorpsgenoot kijkt zijn ogen uit en denkt dat we rijk zijn.
Na een paar jaar heeft de Nederlander het hier wel weer gezien. Het is toch een stuk minder zonnig dan ze dachten, elke vakantie regent het, de winters duren wel erg lang… Vervolgens wordt het verbouwde huis weer verkocht aan buitenlanders want de Fransen zelf kunnen de huizen in hun streek niet meer betalen.
Een belangrijk punt dat de sfeer tussen Fransen en buitenlanders niet ten goede komt.

In 2004 ben ik een eigen bedrijf gestart in Frankrijk. Bij de Chambre werd het me direct afgeraden me als zelfstandige te vestigen, volgens de medewerker ‘was het duur’ zelfstandige te zijn. Toen begreep ik niet wat hij daarmee bedoelde en negeerde zijn adviezen, ik moest geld verdienen om te eten, ik was geen rijke Nederlander zoals vele franse dorpsgenoten dachten.
Ja, zelfstandige zijn is duur. 42% Van mijn netto-inkomen lever ik in aan Sociale Lasten. Daarnaast betaal ik mijn inkomstenbelasting, de verplichte bedrijfsverzekeringen, de verplichte boekhouder en hier en daar nog wat bedragen aan handige (lees verplichte) instellingen. Bovendien is het uurloon in dit gebied niet hoog, het is nog steeds een arme streek.
Ziek worden is vrijwel onmogelijk want met 17 euro per dag uitbetaald door de Caisse Maladie ben je snel uitgegeten. Uiteraard kun je daarvoor zelf een aanvullende verzekering afsluiten maar het is niet echt de bedoeling dat je daar ook aanspraak op maakt want dan word je daar zonder pardon weer uitgegooid. Daartegen kun je helaas niets doen, het is ‘leur loi’.

Na 5 jaar in Frankrijk en gedeeltelijk als zelfstandige, na voldoende etentjes bij franse buren, veel bezoekjes aan de roddeltafels van dorpsgenoten, vind ik de oproep in het AD zeer misleidend.
Mijn ervaring met de Fransen in deze streek, omgeving Morvan, is dat ze vriendelijk, geduldig en behulpzaam zijn, ze laten je nooit in de kou laten staan, ze doen alles wat in hun vermogen ligt om je te helpen. Maar hoe vaak ze je ook uitnodigen aan hun tafel en hoe vaak ze ook bij je langskomen voor dat aperitiefje tegen 7 uur ’s avonds, ze blijven hun eigen bevolking trouw.
De burgermeester van mijn dorp en de beheerster van het plaatselijke La Poste hebben zich ingezet ter promotie van mijn bedrijf. Er is zelfs een expo georganiseerd. De telefoon stond roodgloeiend maar helaas waren het alleen maar telefoontjes van Nederlanders.
Niet ver van het dorp waar ik woon, is een Italiaans restaurant. De eigenaar klaagt dat er alleen maar buitenlanders in zijn restaurant komen. Ja, ik weet het, die roddeltafel in het dorp verteld me genoeg, de Fransen in de omgeving gaan niet eten bij een Italiaan!

In hoeverre is er begeleiding voor al die Nederlanders die opgeroepen worden naar Frankrijk te komen en een bedrijf te starten? In die 5 jaar dat ik mijn mannetje probeer te staan, is het knokken door de papierwinkels, breken door de botte, onbehulpzame, niet tegemoet komende muur van bureaucratie, blijvend zoeken in een doolhof van regelgeving waarvan de fransen zelf ook zeggen dat het een onbegrijpelijke chaos is. Enerzijds stelt de franse overheid van alles ‘obligatoire’, anderzijds is er duidelijk de mentaliteit ‘zoek het allemaal zelf maar uit zolang je maar betaald’.

De franse jongeren trekken weg uit het gebied, er is vergrijzing, er zijn geen mensen om de bedrijven over te nemen. Ik vraag me werkelijk af wat de doelstelling van de oproep naar Nederlanders is om franse bedrijven over te nemen.
Het creëren van een nederlandse kolonie? Nederlandse bedrijven met nederlandse bezoekers?
Als dat het doel niet is, wie is dan de klant van de nederlandse ondernemer? Zouden de jongeren in dit gebied plotseling blijven omdat er een nederlandse markt is? Of vluchten ze net als ik weg uit hun (Utrechtse) multiculturele samenleving waar de sfeer ronduit onprettig en onveilig was.
Een nederlandse kennis wilde in een dorp in de Morvan een internetcafé openen, hij had al een pand gekocht. Toen dit bekend werd onder de franse bevolking, werd zijn pandje vroegtijdig verbouwd. Zitten de fransen nu werkelijk op ons te wachten?
Is er geen manier om de franse jongeren de stimuleren hier te blijven i.p.v. Nederlanders aan te trekken?

Ik wens alle toekomstige nederlandse bakkers en slagers, eigenaren van wasserettes, garagehouders etc. veel succes. (en een groot portie stressbestendigheid, doorzettingsvermogen, vechtlust en een dikke portemonnee want die mag je vanaf dag 1 zelfstandig ondernemerschap direct opentrekken).
Vergeet dat genieten met dat rode wijntje uitkijkend over een groen heuvellandschap. De Franse cultuur is ‘leven om te werken’ en niet andersom. Er is niets mis met deze mentaliteit maar dan moet je wel vinden dat het beheren van een wasserette met nederlandse klanten de leukste baan van de wereld is.