|
Mijn ‘epistel’ heb ik opgeschreven om te beschrijven dat ikzelf één van die Nederlanders ben geweest die Nederland zat was en besloot te vertrekken.
Jazeker Emmij, was het verdiepen in het land waar ik ging wonen en werken, noodzakelijk geweest en ben ik hierin naïef geweest. Dat is ook waar mijn verhaal over gaat, de vaak ondoordachte stap naar dat ‘nieuwe’ leven dat uiteindelijk niet aan de verwachtingen voldoet.
Mijn verhaal is zeker geen klaagzang, daar heb ik het recht niet toe want als het me allemaal niet bevalt, moet ik vertrekken, punt.
Maar… ik bedenk me ondertussen wel dagelijks of het niet meer file rijden, het prachtige landschap, de rustige plekjes opwegen tegen de gevolgen van bedrijfsvoering in Frankrijk.
Gompie schrijft ‘Maar voor een groot deel waarschijnlijk ook van mensen die het gewoon zat zijn in Nederland en iedere mogelijkheid aangrijpen om te zien of dat niks voor hun is.’
Dit is een interessant punt en ik geloof dat dit ook zeker een grote reden is dat men naar andere landen trekt. Uiteraard komt het bij mij thuis wel eens ter sprake of we misschien nog eens terug naar Nederland zouden gaan of misschien noodgedwongen moeten.
Met de verkoop van ons huis in Frankrijk, ook al is dit tegen een (te) hoge prijs, is het niet mogelijk in Nederland iets terug te kopen. Dat betekent eerst een baan zoeken en dan een huis met een schreeuwendure hypotheek. Maar gaat dat nog lukken, die baan in Nederland?
Wil ik geen koopwoning dan is huren misschien nog een optie al heb ik begrepen dat ook dat geen pretje is.
Maar kan ik na jaren op het, af en toe doodstille (heerlijk!) platteland nog wel aarden in het volle Nederland?
Dergelijke vragen zijn ook vragen waar men eigenlijk van tevoren over na moet denken. De keuze terug te gaan is vaak moeilijker dan komen.
Gelukkig pas ik niet in programma’s als ‘het roer om’. Misschien zou Gompie mijn verhaal zelfs als een succesverhaal zien maar daar is heel wat stress bij komen kijken, in zo’n mate dat ik durf te zeggen dat ik in Nederland minder stress ervoer.
Of de franse banken niet scheutig zijn met hypotheken, trek ik in twijfel. Ten eerste bestaat de hypotheek zoals die in Nederland bekend is, nog niet lang. Fransen lenen een bedrag maar moeten dat in een jaar, hooguit twee, terugbetalen. La Banque Postale heeft pas sinds dit jaar de hypotheekvorm zoals wij die kennen.
Ik als bedrijf, kon na 8 maanden bedrijfsvoering in Frankrijk, zonder enig inzicht in mijn jaarlijks (gemiddeld) inkomen, een hypotheek loskrijgen bij de CA voor 25 jaar voor een bedrag van 92.000 euro. (en om er maar meteen op in te springen, Arnolda Jong werkte toen nog niet bij de CA).
Quote van Harryjohann… ‘Zelf woon ik hier permanent maar heb geen bedrijf. Desondanks loop ik natuurlijk tegen de bureaucratie op voor allerhande zaken, maar ik doe daar niet moeilijk over.
Dat u niet moeilijk doet m.b.t. de bureaucratie is begrijpelijk. Als ik hier zou wonen zonder een inkomen te hoeven verdienen, zou ik het misschien ook geen punt vinden zo nu en dan eens een bureaucratisch probleempje op te lossen. Misschien zou ik het zelfs als een uitdaging zien. Maar ik heb wel wat anders te doen en de bureaucratie die komt kijken bij wonen én werken is wat complexer, grootschaliger en rooft veel regeltijd die eigenlijk ‘op de werkvloer’ doorgebracht moet worden.
‘Alles staat echter met je eigen opstelling naar hun toe. Daartoe moet je nog al eens ingesleten typische Nederlandse gewoontes radicaal overboord zetten. Bedenk dat je altijd een gast bent in hun land.’
Ik geloof niet dat ik mezelf geprofileerd heb als iemand die zich niet aangepast heeft in de Franse samenleving. Dat Nederlandse gewoontes overboord gegooid moeten worden ben ik ook zeker met u eens. Ik ben vrij snel tot de conclusie gekomen dat alhoewel we westerse landen zijn die toch niet erg ver van elkaar verwijderd zijn, de verschillen in cultuur, mentaliteit, samenleving, groot zijn.
Dat ik als Nederlander zelfs over 20 jaar nog een gast zal zijn, realiseer ik me, jammer maar waar.
Waar ik op doelde met mijn verhaal was dat de Nederlanders die plannen hebben een bedrijf over te nemen in de Morvan, daar goed over na moeten denken alhoewel ik me maar al te goed realiseer dat ervaring de beste leerschool is.
Groet,
Lenoir (mevrouw)
|
