Een zomerdag in 2006.
We pakken onze auto, inclusief wijn en huisdieren in, klaar om weer naar huis te gaan.
Naar Nederland. Maar na vijf zomers in de Bourgogne voelt ’t dit keer anders.
Er is iets gebeurd deze zomer wat ons leven gaat veranderen.
De eerste vakantie waarin we serieus met z’n vieren hebben gepraat om onze residence secundaire onze residence primaire te laten worden. Dat is nogal wat.
Goede banen in Nederland, twee dochters die nog volop de puberteit in moeten, familie en vrienden achterlaten, andere taal, het Franse onderwijssysteem.

En waarvoor?? Ook al denken wij uniek te zijn, het is zo’n cliché; rust, ruimte, schone lucht, het Bourgondische leven, een andere cultuur. Zoals zo velen met ons. Aan de andere kant, om dromen te verwezenlijken moet je iets doen, dus aanleiding genoeg om er serieus over na te denken.
Zoals het Hollanders betaamt delen wij graag onze overwegingen met hen die horen willen. En wij weten zeker dat onze bijzonder aardige buurman, Monsieur P., deelgenoot wil worden van onze hersenspinsels. 
Monsieur P. is in onze ogen een typische Fransman namelijk ; alpinopet, boerenkleding, goedlachs, charmant, altijd tijd voor een praatje en uiteraard houdt hij van een glaasje wijn, -maakt niet uit op welk moment van de dag-. 
Als je hem ziet zou je denken dat hij de berg van La P. nooit is afgeweest, laat staan het land uit, maar niets is minder waar. Na zijn werkzame leven bij een internationaal bedrijf, maken hij en zijn vrouw elk jaar  reizen naar gebieden die wij op de atlas moeten opzoeken...
Terwijl wij de auto inladen loopt hij langs om afscheid te nemen.
Vol enthousiasme vertellen we hem dat we er serieus over nadenken ons in de loop van het jaar definitief te vestigen in La P. en dan kijken we hem verwachtingsvol aan.
Monsieur P. schuift zijn pet iets naar achteren bij het horen van onze mededeling. Wat wij Hollanders verwachten: blijdschap, bijval, goedkeuring en goedbedoelde adviezen... Niets van dat alles. Hij krabt even op zijn voorhoofd en spreekt de magische woorden; “aha, mmm, c’est un choix...
Een vluchtige glimlach, tenminste, dat dacht ik te zien. Wouter is er later niet zeker van.
Waarna monsieur P. ons een voorspoedige reis wenst en zegt  te hopen ons snel weer te zien in oktober. Ons in vertwijfeling achterlatend. Want wat bedoelde hij daar nu mee?   Vindt hij het een raar plan, of juist niet? Denkt hij dat we hier kunnen aarden, of juist niet? De 850 kilometer terug naar huis proberen we alle non-verbale signalen te duiden maar we komen er niet echt uit.
Pas in de volgende vakantie wordt duidelijk dit een typische Franse manier is en dat het niet te maken heeft met goed- of afkeuring maar wel met leven en laten leven. Want bij de volgende ontmoeting een aantal maanden later vraagt Monsieur P. na de begroetingsrituelen al gauw naar onze vorderingen op het gebied van de emigratie. Wanneer we hem vertellen dat we de keuze hebben gemaakt ons hebben en houwen naar de Bourgogne te verkassen breekt een grote glimlach door. Hij vindt het geweldig en denkt dat we een aanwinst zijn voor het dorp. Hij slaat nog eens op onze schouders en vanaf dat moment zal hij voortaan steevast beginnen over het verhuizen en hoe leuk het is dat we vaste bewoners worden.
Maar het is wel duidelijk dat je die keuze eerst zelf moet maken voordat een Fransman daar een oordeel over geeft! C’est un choix....