Rijkdom, geestelijke vrijheid en met name een gevoel van uniek zijn bekroop ons op het moment dat wij de handtekening zetten onder het redelijk ingewikkelde Franse koopcontract.

Want wie waren wij nou helemaal; een paar dertigers met twee dochters, niet bijzonder welvarend, maar die wel de keuze hadden wat geld uit te geven aan een geweldig, wat verwaarloosd, boerenhuis in Frankrijk met een kleine hectare grond, in plaats van de beoogde opbouw op ons Nederlandse huis. Want per slot van rekening konden we het Franse huis gewoon gebruiken als verkapte opslag voor het Nederlandse huis.

En wie deed ons dat na? Nou, kort en goed; duizenden andere Hollanders die net als wij een huis hebben aangeschaft in de Bourgogne.
En dat werd pijnlijk duidelijk op het moment dat wij naar de plaatselijke Franse Gamma, Mr. Bricolage, reden om uit te zoeken welke verf het vocht zou kunnen tegenhouden in ons boerenhuis.
Dát was een confronterende aanblik; die parkeerplaats vol auto’s met overwegend Nederlandse nummerplaten. Helaas waren de eigenaren van die auto’s geen verdwaalde vakantiegangers die de verkeerde afslag hadden genomen maar Hollanders als Wouter en ik, die volgens mij ook dachten uniek te zijn, maar die gezamenlijk stonden te ploeteren op de gebruiksaanwijzing van de diverse middelen tegen l’humidité en zich in steenkolenfrans verstaanbaar probeerden te maken aan de onverstoorbare Franse medewerkers van deze bouwgigant.
Wij besloten al gauw heel zacht te praten zodat we niet traceerbaar waren als landgenoten en konden voor onszelf dan ook volhouden dat we nog altijd een status aparte hadden en uniek waren.
Het was dan ook even doorbijten toen ook de grote hypermarché aan de overkant van de straat; Le Clerc, het territorium bleek van elke Nederlander in 50 kilometer omtrek van onze regionale stad A. De familieauto’s met stickers Efteling, Flevopolder en Hollandse kampeersandalen lachten ons tegemoet.
Desalniettemin hielden wij voet bij stuk en probeerden wij onszelf onherkenbaar te maken als Nederlander. Onmogelijk als je een vrouw bent met rood haar en 1.81 lengte, twee oer-Hollandse dochters hebt die ook tegen de 1.80 aanlopen. En misschien dat ook kreten als; “ze hebben hier pindakaas” niet meehielpen bij het onherkenbaar blijven. Want echt! Onze Le Clerc is ingericht op de nieuwe tijdelijke bewoners uit het lage land: calvé scharrelmayonaise, venco drop en pindakaas; dit alles behoort tot het standaardassortiment en dat maakt ons af en toe een beetje droevig.
Want hoe zich te onderscheiden van de Hollandse soortgenoten? Die treurige vakantiegangers, rommelaars in tentjes, slipperlopende bezoekers?
Maar eureka; wij hebben het gevonden! Met genoegen lopen we tegenwoordig naar de kassa. Ten eerste omdat we, sinds we hier wonen, steeds vloeiender de caissière te woord kunnen staan maar ten tweede, en dat is het belangrijkste, wij ons kunnen onderscheiden bij het afrekenen. Terwijl na ons een nieuwe colonne Nederlanders z’n boodschappen op de band zet, wachten wij met een schuin glimlachje op de onvermijdelijke, standaardvraag en ja, wat klinkt het als muziek in de oren!
“Avez-vous une carte de fidelité de Le Clerc?” Wat een moment van triomf! Ongehaast wordt de portemonnee open gemaakt en terwijl we in Nederland altijd wars waren van Airmiles, Rocks en andere spaarsystemen, staat onze Carte de Fidelité voor ons voor het toppunt van intergratie.
Dus ja, dat moment van het intikken van de 3-cijferige code en het nonchalant opbergen van de kaart maken het oogcontact met de vakantievierende Nederlander tot een feest. Want echt, wij weten het zeker: we zijn de enige echte unieke Hollanders in de Bourgogne!