Droom gerealiseerd.

Het was altijd al een droom van mijn vrouw en ik om ooit nog eens een huisje in Frankrijk te bezitten. Die droom is inmiddels werkelijkheid. Het lijkt allemaal zo eenvoudig maar er komt een hoop voor kijken.

Alleen al het vinden van een dergelijke stek is een oneindige zoektocht. En dan denk je het gevonden te hebben en dan was er net iemand je voor, en je kunt weer geheel opnieuw beginnen: kijken op Internet, afspraak maken met de makelaar, accommodatie regelen, huizen bezichtigen, en bij vondst, papieren tekenen.

Daarna hypotheek, levens- en ander verzekeringen regelen, afspraak met notaris voor de overdracht nakomen (dus weer tijd vrijmaken om naar Frankrijk te gaan), en dan hebben we het nog niet eens over de vreemde taal waarin dit alles moet gebeuren. Om maar niet te spreken over de toestand waarin je je droomhuis aantreft. De Fransen zijn zo vrijgevig dat ze je het merendeel van hun dierbare spullen schenken, maar liefst twee containers vol. Dit weggewerkt, kan er eindelijk begonnen worden aan de verbouwing. Vakanties bestaan niet meer want die worden opgeslokt door je maison secundaire.
Intussen zijn we vijf jaar verder en het begint nu echt een paleisje te worden. Het is zeker alle inspanning waard geweest.
 
Ons huis is het type maison de campagne, d.w.z. geen boerderij maar wel een flink huis midden op het boerenland, regio Morvan
Sud. Na de koopoverdracht, in Etang sur Arroux in juli 2002, die snikhete zomer waarin het kwik eindeloos bleef staan op 35+ graden, kwamen we  een half uur later aan bij een huis dat nu ons "eigendom" moest zijn. Ons "Huis in Frankrijk". Het klinkt zo vredig. We hadden het achteraf nooit echt goed kunnen bekijken. We verkeerden toen niet alleen in een roes maar de makelaar had geen sleutel van alle vertrekken, waaronder de grenier. (Achteraf slim bekeken van hem.) Ook zouden er  nog meer `kapers op de kust` zijn (waar of niet waar). Enfin, datzelfde weekend in april, na bijna twee jaar zoeken, wilden we een besluit nemen en tekenden toen het "voorlopig koopcontract". Als gezegd, in juli namen we onze intrek en troffen daarbij op zolder zo een warboel aan van rommel dat zowel de Kringloop haar neus hiervoor zou hebben opgetrokken. Onze fout, maar hoe los je het op? Twee jaar later dus. We hadden de sleutel, maar die zolder bestond even niet. Na die twee jaar - waarin mijn vrouw en ik ons intussen op het benedengebeuren hadden gestort (inclusief de tuin) - kwam de cantonier van de gemeente op een vrijdagavond aangereden met een enorme boerenkar (remorque) achter zijn trekker. Die mochten we vullen (wel alles sorter, benadrukte hij) en zou die op maandagmorgen weer komen ophalen. Geen extra kosten, behalve dan gezellig even un café avec petit gâteau op het voorterras. Je betaalt per slot van rekening "Redevance Ordures Ménagères" (afvalsheffing). Probleem opgelost. De zolder was leeg, en schoongemaakt, en het bovengebeuren kon beginnen. Het is voor een nog werkend iemand niet altijd eenvoudig om een tweede huis in het buitenland te verbouwen. Hoe graag je het ook zou willen,  je kan er helaas niet altijd naar toe. En ook al laat je de verbouwing aan een ander over,  je wil toch zelf de touwtjes in handen houden.  In ons geval hadden we geluk. Een vriend die tevens van klussen houdt - en dit ook goed kan - wilde wel met ons mee voor alleen ´kosten en inwoning´. Na zes keer ´twee weken´ mee te zijn geweest is het nu ook boven af en hebben we er drie extra kamers bijgekregen. De kinderen en kleinkinderen hebben er deze zomer al rijkelijk gebruik van gemaakt. Het huis is af - achteraf geen klus waar je op je 65e nog eens aan zou moeten denken om mee te beginnen.  Het ´genieten´ kan na vijf jaar ´zwoegen´ - maar dat nu ook weer niet alleen - nu eindelijk beginnen. Er is in de omgeving Bourbon Lancy nog zoveel moois te ontdekken, we hebben maar een keer kans gezien de mooie Allier (Moulin) te bezichtigen.
 
Tip voor huizenkopers
 
Staat het huis je aan maar de achtergebleven troep niet, laat dan in je ´voorlopig koopcontract´ een clausule aanbrengen waarbij duidelijk is dat de koop enkel door kan gaan mits de rommel vóór de ´officiële overdracht´ is verwijderd. Kennissen van ons deden dit achteraf veel slimmer en hebben dat op die manier opgelost. De verkoper, die het het proberen waard vindt en je ook van alles en nog wil aansmeren, zal er doorgaans niet moeilijk over doen. Tenslotte wil hij precies hetzelfde als jullie - een zakelijke transactie.  Bonne chance!
 
Bert en Else