Het Franse rijbewijs

Ik moest mijn rijbewijs verlengen en ik vernam via via dat zoiets voor mij, als inwoner van Frankrijk, zou betekenen: een Frans rijbewijs. Dat was volgens niet erg heldere berichten van het internet een zaak van de Préfecture. Omdat ze vlak in de buurt een Sous-Préfecture hebben ben ik daar maar eens langsgegaan voor een eerste oriëntatie. Er zaten twee dames die erg schrokken van mijn binnentreden en me na mijn verzoek om informatie over een 'permis de conduire' bijna lijfelijk naar buiten wilden werken. Nevers, Nevers, daar moest ik wezen. Maar ik had me goed voorbereid en zei dat ze me minstens een aanvraagformlier moesten uitreiken. Na glasharde ontkenning van het bestaan ervan, kwam er na wat aandringen toch één op tafel. Het bleek een uitgesproken eng formulier te zijn waar het wantrouwen in de bedoelingen van de medemens vanaf droop. Inmiddels had ik echter ook via een internetsite een mailadres gevonden en na een week of wat kreeg ik tot mijn stomme verbazing een reactie op mijn verzoek om informatie in dit opwekkend soort rose: Monsieur, Pour faire suite à votre demande, je tiens à vous informer que pour procéder à l'échange de votre permis de conduire hollandais en permis français, vous devez produire les documents suivants :   - justificatif de domicile   - copie de votre passeport ou de votre carte d'identité hollandaise   - original de votre permis de conduire hollandais   - 2 photos d'identité nouvelles normes   - une demande d'échange de permis de conduire (imprimé référencé 04) que vous pouvez trouver à la Sous Préfecture de Château Chinon   - si vous êtes titulaire des catégories de permis de conduire lourdes, vous devrez satisfaire à un examen médical. Parallèlement à vos démarches, nous interrogerons les autorités hollandaises pour savoir si vous ne faites pas l'objet de sanctions dans votre pays d'origine. Je reste à votre disposition pour vous apporter les renseignements supplémentaires que vous jugeriez utiles.   Cordialement Préfecture de la Nièvre Bureau de la circulation   Nou de persoon die dat geschreven had leek me een betrouwbaar type. Door die gedachte in slaap gesust, ging ik - toen ik met onze hond Canelle toch in Nevers moest zijn om mijn vrouw Inge op de trein naar Parijs en dan Nederland te zetten - op 4 juni ' even' langs bij de Préfecture. Ik liet me niet afschrikken door het gebouw (Oost Berlijn 1953) en zag dat er maar liefst twee vrije loketten waren voor wie die dag een permis de conduire wilde. Bij het eerste nam ik plaats op een krukje en stalde alle documenten vast voor me uit. De lokettiste keek niet op van haar werkje, maar wees na een minuut of vijf alleen even met haar nat gelikte duim naar het loket ernaast. Dat was inmiddels bezet. Nou was het die dag heet en plakkerig weer en ik had nu nog maar een half uur voordat ik Inge dringend bij het station zou moeten gaan afzetten. Na een minuut of tien was ik aan de beurt. De vrouw keek me aan alsof we al jaren ruzie hadden. Wist ik niet dat ik eerst een medische controle zou moeten doorstaan? Daar wist ik een antwoord op: niet als ik afzag van het trekken van een caravan of aanhangwagen (de gedachte alleen al). Ze schoof me vol walging een leeg vel papier toe en beval me dit zwart op wit te zetten. Dat deed ik en keek haar verwachtingsvol aan, terwijl zij de door mij meegebrachte documenten bestudeerde. Wist ik dat het rijbewijs 20 juni ging verlopen? Ja, daarom was ik daar. En dat ik daarna dan niet langer een auto mocht besturen? Hierop zei ik, om de sfeer wat te breken, dat ik een fiets had. Heel even trok een schampere lach over haar gelaat, maar toen haalde ze meteen fors uit. De meegebrachte foto's waren niet volgens de nieuwe norm. Maar ik had andere, die ik nog voor mijn nieuwe paspoort in Parijs gemaakt waren. Ook niet goed en wat trof het nu ongelukkig dat op maandagmorgen alle winkels dicht waren. En waar was mijn met 4.34 euro voorgefrankeerde envelop voor een aangetekende toezending van het nieuwe rijbewijs? Toen wist ik het wel, dat werd nablijven. Ik bracht Inge naar het station, wuifde haar uit en liet op het station in zo'n fotoflitstent vier foto's van mezelf maken. Volgens de nieuwe norm stond op het huisje en in elk geval (zoals uitdrukkelijk voorgeschreven) zonder de allergeringste schijn van een lachje, wat niet veel moeite kostte. Toen op een spurtje naar het postkantoor om voor 12 uur die postzegels te scoren. Toen ik daar arriveerde was het tien voor twaalf en er stond voor het loket een rij van zeker een kwartier. Toen wist ik echt genoeg en terwijl de klok twaalf uur sloeg, reden de hond en ik Nevers uit. Maar deze zaak zou die dag afgerond en zo reed ik door naar Chateau Chinon om daar de foto's en voorgefrankeerde envelop vanuit het postkantoor naar Nevers te sturen. Maar hoe dichter ik Chateau Chinon naderde hoe zwarter de lucht werd en toen ik mijn auto geparkeerd had, viel er een ongekende bak water uit de lucht. Drie kwartier lang kon ik de auto niet verlaten en moest ik alle ramen stijf dicht houden. Zo leert het Opperwezen hen die de Franse Préfecture willen weerstaan de les. Daarna ging alles redelijk soepel en kon ik de zaak met een ongerust hart posten. Ik zette de zaak uit mijn hoofd en 20 juni passeerde en 20 juli en toen stuurde ik een achteloos mailtje naar Rachel met de vraag of mijn dossier wel compleet was. Daarop reageerde zij als volgt: Monsieur, Votre dossier est complet. Nous attendons maintenant la réponse des autorités néerlandaises interrogées sur la validité de votre permis de conduire. Cordialement De schuld van de Hollanders? Zou kunnen, maar echt begrijpen deed ik het niet. Afwachten was dus het devies en dat werd 17 agustus beloond toen de postbode een envelop met mijn eigen handschrift en postzegels (zonder aantekening) in de bus liet vallen. Ik woog de envelop in mijn hand en stelde vast dat een Frans rijbewijs flinterdun moest zijn. Juist, geen rijbewijs dus. Mijn kostbare envelop was misbruikt om mij uit te nodigen voor een visite médicale op 11 september, waarvoor ik ook drie nieuwe pasfoto's en weer kopieën van alle documenten moest meenemen. Woede, ontzetting en zelfs een enkele traan, maar wat helpt het? Dus maar weer mailen en bellen. Maar mijn mailcontactpersoon was waarschijnlijk met vakantie en via de telefoon werd ik telkens getrakteerd op afschuwelijke ratel-, knars- en piepgeluiden. Tot ik door had dat ik het nummer van de telefoon en fax verwisseld had en toen kreeg ik na diverse doorverbindingen DE FEEKS persoonlijk aan de telefoon. Ja die medische controle was verplicht omdat mijn rijbewijs inmiddels verlopen was, maar die foto's en documenten hoefden niet nog een keer. Ik heb nog even gebeld met de de Gendarmerie Notionale in Chateau Chinon om te achterhalen hoe die op een verlopen rijbewijs met een lopende procedure tot omzettng, zouden reageren. Daar reageerde men gelukkig heel coulant op en zo kon ik zelf naar Nevers rijden. De nacht voorafgaand aan 11 september heb ik geen oog dichtgedaan en zo stapte ik vaatdoekgewijs precies om 8.45 het gebouw van de Préfecture binnen voor de visite médicale. Nadat ik in de catacomben was afgedaald kwam ik in een wachtlokaal waar de geur van zweet en angst hing afkomstig van mannen die alle het hoofd diepgebogen, hun lot afwachtten. Dat lag in eerste instantie in de handen van wederom: DE FEEKS! Zonder dat iemand je dat vertelde, bleek je eerst langs haar te moeten. Je overhandigde je oude rijbewijs (indien nog in je bezit) en je afspraakpapiertje. Daarna trok ze je dossier trok en velde het oordeel. Omdat haar deur open bleef staan kon je goed nagaan waarom en (vaak) vanwege welke verkeerszonden, de betrokkene een nieuw rijbewijs behoefde. Dat werd allemaal fijntjes uitgemeten en vervolgens vertaald in een controle en dan het verdict: over twee maanden terugkomen. Dan gingen de stakkers weer zonder een onvertogen woord te uiten. Na inlevering van mijn spullen kon ik na een minuut of tien aantreden in 'cabine deux'. Hier was de zweetgeur zo heftig dat hij in plakken te snijden moest zijn. Aan de muur hing een bordje met daarop het bevel je geheel uit te kleden en twee maal 12 euro 24 voor de twee controlerend geneesheren gereed te houden. En dat moet er vreemd uitzien, als je bloot bent tot op de onderbroek en sokken na (eigen interpretatie). Het natellen en innen van dat geld was het eerste wat de artsen na binnenkomst, bezig hield. De één nam het bedrag aan, stopte zijn deel in een klein portemonneetje en gaf het resterend bedrag aan een iele bleekscheet die achter een groot bureau zat. Beiden zagen er uit alsof ze veel liever dan te keuren een honderd eurobiljet onder de behandeltafel aangereikt hadden zien worden. En om dat te verhinderen waren ze dus met zijn tweeën. Er werd vastgesteld hoeveel ik woog, hoe lang ik was, of de reflexen deugden en of ik met het ene en andere oog de letters op een bord kon onderscheiden. Daarna werd vrij langdurig ingegaan op mijn drinkgewoonten; welke dranken in welke hoeveelheid en op welke delen van de dag. Achteloos werd ook de lever even bevoeld. Dat ik tussen de middag niet zou drinken werd met een schamper lachje geïncasseerd, maar kon niet verhinderen dat ik voor de rest van mijn leven een auto mocht besturen en voor de komende twee jaar een caravan of aanhangwagen. Met de paperassen naar boven naar een loket en dan de bevrijdende overreiking van HET FRANSE RIJBEWIJS. Net zo'n rose vodje als in Nederland, maar zolang je je in het verkeer gedraagt, heb je nooit meer gezeur aan je kop. Frank Andries Dit e-mail adres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit onderdeel te kunnen bekijken

 

< Vorige		Volgende >