We zijn dit jaar voor het eerst eens met z'n tweetjes en komen eindelijk eens aan die klusjes toe die blijven liggen. Immers, ik hoef geen gastvrouw te spelen, voor de boodschappen te zorgen en ook geen rondjes te rijden met onze gasten om ze de omgeving te laten zien.
Nee, ik mag nu eens een boek pakken en s’middags denken, “ik ga even een tukkie op de bank doen “. Lekker even rondtoeren en wat foto’s schieten .Of zoals nu even een beetje schrijven achter de computer.
 
Maar om nou te zeggen dat we het zo rustig aan doen, nou nee.
 
Terwijl onze gasten zich verwarmen bij de haard, genietend van hun heerlijke wijntje, welke ze  hebben aangeschaft onderweg hiernaartoe, voor slechts enkele euro’s, komt ongetwijfeld HET onderwerp op tafel:
Leuk hé, zo’n huis in Frankrijk,dat zouden wij ook wel willen.
 
Onze klanten komen vroeg af laat ook allemaal in Luzy, waar de  supermarché en de andere plaatselijke winkels te vinden zijn. Zo ook enkele ( ! ) makelaars.
Ik weet voor de volle 100 % dat de mensen zich allemaal even vergapen bij de etalage van die betreffende makelaar, menigeen loopt spontaan over van enthousiasme om ook zo’n huis aan te schaffen. Zeker na het aanschouwen van de huidige huizenprijzen, welke aanmerkelijk lager liggen dan in ons dure Nederland (kan snel, zult u zeggen ) Maar bezint eer ge begint !
Tijdens zulke momenten zouden deze mensen er eens bij stil moeten staan wat het inhoud om  een simpel houtkacheltje  te laten branden...
 
 
 
Het begon al met de aannemer, die met veel bravoure en lawaai ons wel even wilde vertellen hoe het moest met zo’n kachelpijp .O, ja die wilde hij wel even voor ons aanleggen hoor, wanneer moest het klaar zijn ? De humor van het antwoord; “gisteren”ontging de man volledig. Toen  wij na 4 weken eens voorzichtig informeerde of de prijsaanvraag al voor elkaar was, kregen wij als antwoord :
'Nee, moet dat dan ? Het is nu mei en u heeft geen kachel nodig vóór september.'
 
Nou, toen hebben we het zelf maar gedaan, hup het dak op in 30 graden en door dat dak met die pijp !
Natuurlijk is dat uiteindelijk  gelukt en wat waren we trots op elkaar. In de brand met die kachel ! Want dát is wat die Nederlanders doen, ook al vallen de mussen dood van het dak, die kachel moet branden. Tja, dat die Fransen daar niets van begrijpen…
Tijdens onze eerste winter, moesten we constateren dat de kachel die we hadden, vooral léúk, maar niet warm was. Wisten wij veel dat het tot 18 graden ONDER nul. kon worden ?
Oke, Oké, een andere kachel dan maar, die het nu overigens uitstekend doet.
 
 
 
Maar dan het hout, dat is toch een ander verhaal dan die thermostaat hier in Nederland. Dat laatste is vooral erg gemakkelijk , dat hout is voornamelijk erg veel werk ! Je krijgt het er meerdere keren warm van, dus optimaal rendement !
s'Ochtends  in de vrieskou een boompie omzagen, is niet voor de koffie gerealiseerd. Zagen, hakken, kloven, afvoeren naar de dechetterie ( vuilstort ) .....Tja en als je daar dan eenmaal bent en je komt een paar stammetjes hout tegen, of bijvoorbeeld een paar luiken, een paar prachtige spiegeldeuren, dan laat je die niet zomaar staan...
Zo kan het in de praktijk héél goed voorkomen, dat we weer net zo vol terug komen als dat we heengingen.... Hoe was het ook al weer, Jan Splinter door de winter ?
 
    
 
Maar wij genieten hier onwijs van, de charme van het Franse volk, de mentaliteit van “doe maar gewoon, dan ben je gek genoeg “. Wij zeggen thuis, dat we in de mooiste tuin van Frankrijk een huis hebben en daarom zo van de stilte, rust en de natuur genieten.
Stilte die wordt onderbroken door een kettingzaag, een eekhoorntje die de herrie ontvlucht om verderop ons gestudder gade te slaan. De plaatselijke boerenbuurman die met zijn kudde koeien langskomt, onderwijl een nadrukkelijk “Bonjour “roepend.
 
   
 
Ondertussen  zijn we van beide kanten nieuwsgierig, de Fransen zijn net als wij  hoor ! Maar we gaan erop vooruit , een van onze buren, een oud baasje van tegen de 80, loopt iedere dag zo z’n rondje. Ondertussen houdt hij even halt, geeft en hand ( zijn ze gek op die fransen ) en vraagt hoe het gaat, verteld wat over het weer en is net zo nieuwsgierig als zijn Nederlandse leeftijdsgenoot, dus uiteindelijk komt dan toch de vraag wat we  nu toch weer aan het doen zijn.
Zeer trots en gevleid door zijn interesse vertel ik in mijn beste steenkoolfans dat we een klein houthokje erbij maken, omdat we toch wel wat ruimte tekort komen.
Goedkeurend word nog even opgemerkt dat we 2 bomen hebben opgeofferd voor dat doel, maar tevredengesteld hervat “opa “dan toch weer zijn  padje.
 
Oké, deze reis ging er dan een houthok mee, nou ja, in stukken wel te verstaan, want het opbouwen doen we hier. Het hout, jawel is gratis, als echte Hollanders, daar zijn we dol op. Maar dat “gratis “betekent, elke zaterdagmorgen naar onze vriend Jaap, pallets slopen, nieten, krammen en spijkers verwijderen, wat meestal inhoud, dat je het hele week- end met de splinters in je handen loopt.
Prachtig hout hoor. We hebben er al heel wat van vertimmert. Kasten, luiken, een keuken, tafels,  bedenk het allemaal maar. De basis van dit houthok bestaat uit ijzer, wat Piet thuis al op maat heeft gelast, want dan kost het niet zoveel tijd daar in frankrijk.
 
 
 
10 minuten werk, ja, ja .
Ondertussen ging hij uit van ons vlakke, platte  Nederland en werd gemakshalve vergeten dat het daar toch behoorlijk heuvelachtig is. Och, het scheelde maar 60 cm in hoogte. Dat wij begonnen aan ons avontuur, hebben we een aanhanger aangeschaft, de achterliggende gedachte was, dan hoeven we die niet iedere keer te lenen en als we eenmaal alles versleept hebben aan meubels en bouwmaterialen, nou dan verkopen we die aanhanger wel weer. Nou, die gedachte was goed fout.
 
Voorlopig zie ik er geen eind aan komen, want iedere keer is dat ding weer tot aan de nok toe gevuld.
We zijn zelfs al met de derde auto bezig, van Peugot Partner , naar volkswagen Passat, naar mercedes Vito en het mag gezegd, dit is het nu wel, voorlopig.
Er kunnen medepassagiers in, veel vracht en het is een uitstekend trekpaard.
Tja, dat zijn zo van die dingetjes die je over het hoofd ziet als je zo’n huis aanschaft.
 
Inmiddels hebben we hier ook al heel wat gereedschap liggen, behalve het “gewone”gereedschap. Een lasapparaat, cirkel,- kettingzaag en natuurlijk ontbreekt ook de compressor niet. Werkwagens, bakken met schroeven en spijkers, verf, nou kortom, alles wat een handig mens nodig heeft.
Natuurlijk moet ook dit alles weer een plekje hebben, dus daar hebben we ook maar weer een apart hokje voor gemaakt.
 
De plannen worden ook steeds ambitieuzer hoor, het achterste gedeelte hadden we ooit bedacht als serre. Nou, toen werd het een appartement en daar gaan we nog steeds voor. Maar, we kwamen tot de ontdekking dat de balken vervangen moeten worden, omdat ze opgevreten zijn door de houtworm. Nou ja, als we dan toch moeten slopen, dan kunnen we net zo goed het dak verhogen. De 40 cm waar we in de eerste instantie aan dachten, is inmiddels  ( in gedachten ) al een meter geworden ! Dat betekent de vriendengroep optrommelen, want dit gaan we toch echt niet redden met z’n tweetjes.
Nou dat is geen enkel probleem, want ze vragen allemaal wanneer we weer gaan . Of de datum al bekend is...  Nou, ik denk zo omstreeks 2008, dan kunnen we nog even verder sparen.
 
 
 
Nou klinkt het een beetje of we er geen donder aan vinden, maar het tegendeel is waar hoor!  Persoonlijk vinden we dat we op het mooiste plekje in de Morvan wonen. Het uitzicht is formidabel, het huis allemachtig mooi en we zitten heerlijk vrij en rustig.
Sinds we het huis bezitten heb ik ook veel meer oog voor de natuur, de dieren, de planten en de natuurwisselingen. En dan het weer, daar raak je als echte Hollander natuurlijk niet over uit gepraat, niets is grilliger dan de Morvan.
In deze novemberweek, hebben we in de ligstoel in de zon gezeten, vorst gehad en nu een paar dagen verder wordt het land bedekt door een witte deken van sneeuw.
“Onze “koeien die aan het hek staan, grazen onvermoeibaar verder, lekker stevig in hun bontmanteltje, die nu níet is geschoren.
O, natuurlijk zijn er mensen die het missen, ik bedoel de activiteiten, de mensen, winkels, kortom de reuring. Nou, wij niet dus. Het voelt hier als thuiskomen, één zijn met de natuur, lichamelijke inspanning buiten in de frisse lucht, geweldig, daar kan geen kuuroord tegen op.
Toevallig zijn wij van die mensen die niet stil kunnen zitten, gelukkig hebben we daar beiden een handje van. Stel, dat dit object nou eens afkomt ? Dát is dus een probleem, dan moeten we er maar wat bij kopen, want op je lauweren rusten ?  Dát kan altijd nog.

Sonja, www.descharmes.nl